Cotygodniowy mail dla ludzi, którzy budują agentów AI. Każde wydanie bierze jeden wzorzec architektury agentowej. Pokazuje, gdzie pęka na produkcji i co wokół niego postawić. Za darmo, raz w tygodniu, po polsku albo po angielsku.
Dostaniesz jednego maila z prośbą o potwierdzenie. Wypiszesz się jednym kliknięciem. Polityka prywatności
Agentic architect decyduje, kto ma kontrolę na każdym kroku. Część kroków należy do modelu, bo wymaga oceny. Część należy do kodu, bo musi działać poprawnie za każdym razem. Kilka należy do człowieka, bo pomyłka jest tam droga albo nieodwracalna.
Większość projektów z agentami pada właśnie na tej granicy, a nie w prompcie. Model dostaje decyzję, której nie powinien mieć. Albo kod próbuje ogarnąć niejednoznaczność, której nie udźwignie. Ten newsletter jest o tym, jak dobrze tę granicę wyznaczyć.
Stała ścieżka albo model, który sam wybiera kolejny krok. Tę decyzję najdrożej zmienić później.
Co agent może wywołać, z jakimi argumentami i czego nie ruszy nigdy.
Kto sprawdza wynik. Model, który go napisał, to najgorszy możliwy sędzia.
Które akcje czekają na człowieka: płatności, usuwanie danych, wszystko, co widzi klient.
Co agent pamięta między krokami, a co trzeba mu powiedzieć jeszcze raz.
Ile kroków, tokenów i złotówek może zużyć jedno uruchomienie i gdzie zostaje ślad tego, co zrobiło.
Większość systemów na produkcji składa się z sześciu kształtów. Pierwszych pięć to workflow: kod ustala ścieżkę, a model wypełnia kroki. Szósty to agent: ścieżkę wybiera model. Podział pochodzi z tekstu Anthropic Building effective agents. Sposoby awarii i kontrolę dokłada produkcja.
Zadanie podzielone na stałe kroki. Każde wywołanie modelu pracuje na wyniku poprzedniego.
Zadanie dzieli się na kroki, które są zawsze takie same: szkic, potem kontrola, potem tłumaczenie.
Błąd z pierwszego kroku jedzie aż do końca. Bramka, która sprawdza tylko format, przepuszcza złą treść.
Deterministyczna kontrola między krokami, która sprawdza treść, a nie kształt: czy są wymagane fakty i czy liczby zgadzają się ze źródłem.
Klasyfikator wysyła każde wejście na ścieżkę zbudowaną dla jego rodzaju.
Wejścia dzielą się na wyraźne rodzaje, które trzeba obsłużyć inaczej, np. FAQ, zwrot i zgłoszenie błędu.
Zły wybór ścieżki jest cichy. Model klasyfikuje z pełną pewnością, a zgłoszenie ląduje w złej kolejce.
Zmierz trafność routingu na oznaczonych przykładach. Wszystko ryzykowne wysyłaj do człowieka, niezależnie od tego, co powie router.
Kilka wywołań modelu naraz, na osobnych częściach albo na tym samym zadaniu. Wyniki łączy kod.
Praca dzieli się na niezależne części albo chcesz kilku niezależnych odpowiedzi do głosowania.
Głosy z tego samego modelu mają te same ślepe plamki. Agregator, który uśrednia, chowa niezgodę, którą trzeba było zobaczyć.
Jawna reguła łączenia w kodzie. Niezgoda to sygnał do eskalacji, a nie coś do uśrednienia.
Kolejny wzorzec prosto do skrzynki
Jeden wzorzec, jedno case study i nowinki o AI, które mają znaczenie. Raz w tygodniu.
Dostaniesz jednego maila z prośbą o potwierdzenie. Wypiszesz się jednym kliknięciem. Polityka prywatności
Jeden model dzieli zadanie w trakcie działania i rozdaje części wykonawcom.
Nie da się z góry znać podzadań, np. przy zmianie, która dotyka nieznanej liczby plików.
Plan rośnie bez końca, wykonawcy dostają za mało kontekstu, a nikt nie sprawdza wyniku wykonawcy przed połączeniem.
Limit wykonawców i kosztów, jawny kontekst dla każdego wykonawcy i kontrola każdego wyniku przed złożeniem całości.
Jeden model pisze, drugi ocenia, a szkic krąży w pętli, dopóki nie przejdzie.
Umiesz opisać, jak wygląda dobry wynik, a druga runda wyraźnie go poprawia.
Gdy sędzia to ten sam model co autor, zatwierdza własną pracę. Bez limitu pętla nigdy się nie kończy.
Sędzia to inny model albo zwykły kod, kryteria ustalone przed startem pętli i maksymalna liczba rund.
Model planuje, wywołuje narzędzia, czyta wynik i sam wybiera kolejny krok, w pętli.
Ścieżki nie da się poznać z góry, a środowisko jest bezpieczne do eksperymentów.
Ciche awarie, koszt bez sufitu i nieodwracalne akcje wykonane z pełną pewnością siebie.
Lista dozwolonych narzędzi, bramka dla człowieka przy wszystkim nieodwracalnym, budżet na uruchomienie i log, do którego można tylko dopisywać.
Zacznij od góry tabeli. Schodź niżej tylko wtedy, gdy prostszy przepływ nie da rady. Każdy wiersz w dół daje więcej elastyczności i płaci za nią przewidywalnością.
| Przepływ | Kto wybiera kolejny krok | Przewidywalność | Koszt i opóźnienie | Debugowanie | Wybierz, gdy |
|---|---|---|---|---|---|
| Łańcuch promptów | Kod | Wysoka | Niski | Łatwe | kroki się nie zmieniają |
| Routing | Model raz, potem kod | Wysoka | Niski | Łatwe | wejścia mają wyraźne rodzaje |
| Równoległość | Kod | Wysoka | Średni | Łatwe | części są niezależne albo trzeba głosowania |
| Orkiestrator i wykonawcy | Model | Średnia | Średni do wysokiego | Trudniejsze | podzadania pojawiają się w trakcie |
| Ewaluator i optymalizator | Model w granicach ustalonych przez kod | Średnia | Średni do wysokiego | Średnie | jakość da się ocenić według stałych kryteriów |
| Autonomiczny agent | Model | Niska | Wysoki, ograniczony tylko budżetem | Najtrudniejsze | ścieżki nie da się poznać, a zabezpieczenia są na miejscu |
Niezależnie od przepływu model tylko proponuje. O tym, co naprawdę się stanie, decyduje kod, drugi sprawdzający, a czasem człowiek. Ta myśl przewija się przez każde wydanie. To także kręgosłup Radaru Inżynierii Agentowej, który dzieli te techniki na produkcję, pilotaż, eksperyment i pułapkę cichej awarii.
Szkic, wywołanie narzędzia, klasyfikację. Nigdy samą akcję.
Schemat, typy, listy dozwolonych, limity. Tanio, szybko i poprawnie za każdym razem.
Inny model, test albo reguła. Nigdy autor oceniający samego siebie.
Tylko tam, gdzie pomyłka kosztuje pieniądze, zaufanie albo jest nieodwracalna.
Tylko do dopisywania, żeby cicha awaria zostawiła ślad do znalezienia.
Więcej na blogu:
Jeden wzorzec architektury agentowej z diagramem przepływu: kiedy pasuje, gdzie pęka i co wokół niego postawić.
Prawdziwa awaria albo poprawka z produkcji, zanonimizowana. Co się stało, dlaczego i jaka zmiana to zatrzymała.
Tylko te premiery i publikacje, które w tym tygodniu zmieniają sposób budowania. Reszta odpada.
Bez piksela śledzącego: otwarcia nie są liczone. Wypisujesz się jednym kliknięciem w każdym wydaniu.
Jeden wzorzec, jedno case study i nowinki o AI, które mają znaczenie. Raz w tygodniu.
Dostaniesz jednego maila z prośbą o potwierdzenie. Wypiszesz się jednym kliknięciem. Polityka prywatności
Były CTO z exitem startupu. Wdrożyłem na produkcję ponad dziesięć agentów i systemów AI i piszę o tym, co w nich działa, a co się sypie. Newsletter to ciąg dalszy bloga: krócej, co tydzień i z diagramami.
Więcej o mnie →To osoba, która projektuje, jak zbudowany jest agent AI: które kroki należą do modelu, a które do kodu, jakie narzędzia agent może wywołać, jak sprawdza się jego wynik i gdzie podpisuje się człowiek. Newsletter jest dla każdego, kto robi tę pracę, niezależnie od stanowiska.
Dla inżynierów, tech leadów i CTO, którzy wbudowują agentów AI w produkty albo narzędzia wewnętrzne. Także dla technicznych founderów, którzy muszą zdecydować, na ile tym agentom ufać.
Raz w tygodniu. Nic pomiędzy.
Nie. Newsletter jest darmowy.
Są dwie edycje. Dostajesz język strony, na której się zapiszesz. Żeby zmienić język, zapisz się na drugiej wersji strony i wypisz z pierwszej.
Nie. Wydania nie mają piksela śledzącego, więc otwarcia nie są liczone.
Na dole każdego wydania jest link do wypisu. Jedno kliknięcie i maile przestają przychodzić.
Dołącz do The Agentic Architect. Za darmo, raz w tygodniu, a wypisujesz się jednym kliknięciem.
Dostaniesz jednego maila z prośbą o potwierdzenie. Wypiszesz się jednym kliknięciem. Polityka prywatności
